Jak tasujemy talię kart
Talia to zwykła lista, którą przy każdym przetasowaniu przepuszczamy przez algorytm Fisher-Yates. Algorytm idzie od ostatniej karty do pierwszej i za każdym razem zamienia bieżącą kartę z kartą wylosowaną z pozostałego, jeszcze nieprzetasowanego fragmentu. Każdy losowy indeks pochodzi z crypto.getRandomValues, a liczby spoza równego zakresu odrzucamy i losujemy je ponownie, żeby reszta z dzielenia nie faworyzowała początku talii.
Liczba możliwych ułożeń talii 52-kartowej to 52 silnia, czyli liczba o 68 cyfrach; gdyby każdy człowiek na Ziemi tasował talię raz na sekundę od Wielkiego Wybuchu, wciąż powtórzyłby znikomy ułamek tych układów, więc potasowana tutaj talia ma kolejność, jakiej prawdopodobnie nikt nigdy nie widział.
Talia trwała, zwracanie kart i prawdopodobieństwo
Talia trwała to losowanie bez zwracania. Dobrana karta znika z puli i tylko w tym trybie ma sens liczenie kart, bo prawdopodobieństwo trafienia konkretnej karty rośnie w miarę opróżniania talii. Przy pełnej talii wynosi około 1,9%, czyli jeden do pięćdziesięciu dwóch, a kiedy zostanie dziesięć kart, sięga 10%.
Po wyłączeniu talii trwałej pełna talia wraca przed każdym dobraniem, świeżo potasowana. Karty można wtedy zwracać do puli bez końca, co bywa wygodne przy ćwiczeniach i przy grach, w których karta wraca na spód. Żeby uzyskać zachowanie prawdziwego stołu, zostaw talię trwałą włączoną.
Szansę na kolor liczy się jeszcze prościej. Każdy kolor zawiera trzynaście kart, więc pierwsza karta trafia w konkretny kolor z prawdopodobieństwem 25%, a druga karta w jednym kolorze z pierwszą wypada już tylko w 12 przypadkach na 51, czyli około 23,5%.
Co zawiera wybrana talia kart
W standardowej talii 52 kart są cztery kolory (pik, kier, karo, trefl), a każdy kolor zawiera trzynaście kart, od 2 do 10 plus cztery figury. Figury noszą oznaczenia międzynarodowe: J dla waleta, Q dla damy, K dla króla, A dla asa. Takie skróty widać na narysowanych kartach.
Talia 54-kartowa dokłada dwa jokery, w części gier grające rolę kart uniwersalnych. Talia 24-kartowa obejmuje karty od dziewiątki do asa, po sześć w każdym kolorze; używa się jej w tysiącu i w krótkich odmianach gier licytacyjnych.
Talia własna przyjmuje dowolny zestaw pozycji, do 500 wierszy. Tasować można ją tak samo jak karty do gry, a przy trybie trwałym pilnujemy, żeby pozycje się nie powtarzały. Nadaje się do gier planszowych z własną pulą kart zdarzeń, do fiszek albo do losowania zadań.
Do czego przydaje się losowanie kart
Najczęstszy powód jest prozaiczny. Talii nie ma pod ręką, a wieczór karciany już się zaczął, więc jej rolę przejmuje ekran telefonu. Narzędzie rozda też karty do gier karcianych, w których liczy się sam układ kart w ręku.
Druga grupa zastosowań kręci się wokół podejmowania decyzji. Losowa karta rozstrzyga spór o to, kto zaczyna, tak samo dobrze jak rzut monetą czy kość do gry, a rozdanie po jednej karcie dla każdego ustala kolejność przy stole w kilka sekund. Na losowaniu bez zwracania da się też demonstrować, jak zmienia się prawdopodobieństwo, kiedy pula maleje.
Dlaczego karty rysujemy zamiast wstawiać obrazki
Zestawy grafik kart krążące po internecie mają bardzo różny status prawny. Część jest w domenie publicznej, przy części autora nie da się już ustalić. Zamiast zgadywać, rysujemy karty samą warstwą stylów, jako prostokąt z zaokrąglonymi rogami, oznaczeniem figury w dwóch rogach i dużym symbolem koloru w środku.
Strona nie pobiera przez to ani jednego pliku graficznego. Karty skalują się bez utraty ostrości, dopasowują kolory do trybu ciemnego, a symbole kolorów pochodzą ze standardowego zestawu znaków Unicode, więc wyglądają tak samo na każdym systemie.